(Polski)
Józef Mackiewicz |
| The Triumph of Provocation |
Michał Bąkowski |
| Votum separatum |
Dariusz Rohnka  |
| Szkice o Józefie Mackiewiczu |
Jeff Nyquist  |
| Origins of the Fourth World War |
(Polski)
| Józef Mackiewicz |
| The Triumph of Provocation |
| Michał Bąkowski |
| Votum separatum |
| Dariusz Rohnka |
| Szkice o Józefie Mackiewiczu |
| Jeff Nyquist |
| Origins of the Fourth World War |
Dziecko w szkole uczy się fałszowanej historii od Piasta do równie sfałszowanego Września i dowie się, że obrońcą Warszawy był nie jakiś tam Starzyński, ale komunista Buczek, który wyłamał kraty „polskiego faszystowskiego” więzienia, by na czele ludu stolicy stanąć do walki z najeźdźcą. – Tak w roku 1952 Barbara Toporska opisywała ówczesny etap bolszewizacji Polski. Przyjmijmy, na potrzeby niniejszej ankiety, że był to opis pierwszego etapu bolszewizacji, klasycznego w swoim prostolinijnym zakłamaniu. Kolejny etap nastąpił szybko, zaledwie kilka lat później, gdy – posługując się przykładem przytoczonym przez Barbarę Toporską – w kontekście obrony Warszawy wymieniano już nie tylko komunistę Buczka, ale także prezydenta Starzyńskiego (i to z największymi, bolszewickimi honorami). Przyszedł w końcu także moment, gdy komunista Buczek albo znikł z kart historii, albo też przestał być przedstawiany w najlepszym świetle – jeszcze jeden, mocno odmieniony okres. Mamy tu zatem dynamiczne zjawisko bolszewizmu i szereg nasuwających się pytań. Ograniczmy się do najistotniejszych, opartych na tezie, że powyższe trzy etapy bolszewizacji rzeczywiście miały i mają miejsce: 1. Wedle „realistycznej” interpretacji historii najnowszej utarło się sądzić, że owe trzy etapy bolszewickiej strategii są w rzeczywistości nacechowane nieustającym oddawaniem politycznego pola przez bolszewików. Zgodnie z taką wykładnią, historię bolszewizmu można podzielić na zasadnicze okresy: klasyczny, ewoluujący, upadły. Na czym polega błąd takiego rozumowania? 2. Jak rozumieć kolejno następujące po sobie okresy? Jako etapy bolszewizacji? Jako zmiany wynikające z przyjętej strategii, czy ze zmiennej sytuacji ideowej i politycznej, czy może trzeba wziąć pod uwagę inne jeszcze, niewymienione tu czynniki? 3. Trzy etapy i co dalej? Czy trzecia faza spełnia wszystkie ideowe cele bolszewizmu, czy wręcz przeciwnie – jest od realizacji tych celów odległa? Czy należy spodziewać się powrotu do któregoś z wcześniejszych etapów, a może spektakularnego etapu czwartego lub kolejnych? Zapraszamy do udziału w naszej Ankiecie. |
Dorobek pisarzy i publicystów mierzy się nie tyle ilością zapisanych arkuszy papieru, wielkością osiąganych nakładów, popularnością wśród współczesnych czy potomnych, poklaskiem i zaszczytami, doznawanymi za życia, ale wpływem jaki wywierali lub wywierają na życie i myślenie swoich czytelników. Wydaje się, że twórczość Józefa Mackiewicza, jak żadna inna, nadaje się do uzasadnienia powyższego stwierdzenia. Stąd pomysł, aby kolejną ankietę Wydawnictwa poświęcić zagadnieniu wpływu i znaczenia twórczości tego pisarza. Chcielibyśmy zadać Państwu następujące pytania: 1. W jakich okolicznościach zetknął się Pan/Pani po raz pierwszy z Józefem Mackiewiczem? 2. Czy w ocenie Pana/Pani twórczość publicystyczna i literacka Józefa Mackiewicza miały realny wpływ na myślenie i poczynania jemu współczesnych? Jeśli tak, w jakim kontekście, w jakim okresie? 3. Czy formułowane przez Mackiewicza poglądy okazują się przydatne w zestawieniu z rzeczywistością polityczną nam współczesną, czy też wypada uznać go za pisarza historycznego, w którego przesłaniu trudno doszukać się aktualnego wydźwięku? Serdecznie zapraszamy Państwa do udziału. |
1. W tak zwanej obiegowej opinii egzystuje pogląd, że w 1989 roku w Polsce zainicjowany został historyczny przewrót polityczny, którego skutki miały zadecydować o nowym kształcie sytuacji globalnej. Jest wiele dowodów na to, że nie tylko w prlu, ale także innych krajach bloku komunistycznego, ta rzekomo antykomunistyczna rewolta była dziełem sowieckich służb specjalnych i służyła długofalowym celom pierestrojki. W przypadku prlu następstwa tajnego porozumienia zawartego pomiędzy komunistyczną władzą, koncesjonowaną opozycją oraz hierarchią kościelną, trwają nieprzerwanie do dziś. Jaka jest Pana ocena skutków rewolucji w Europie Wschodniej? Czy uprawniony jest pogląd, że w wyniku ówczesnych wydarzeń oraz ich następstw, wschodnia część Europy wywalczyła wolność? 2. Nie sposób w tym kontekście pominąć incydentu, który miał miejsce w sierpniu 1991 roku w Moskwie. Czy, biorąc pod uwagę ówczesne wydarzenia, kolejne rządy Jelcyna i Putina można nazwać polityczną kontynuacją sowieckiego bolszewizmu, czy należy raczej mówić o procesie demokratyzacji? W jaki sposób zmiany w Sowietach wpływają na ocenę współczesnej polityki międzynarodowej? 3. Czy wobec rewolucyjnych nastrojów panujących obecnie na kontynencie południowoamerykańskim należy mówić o zjawisku odradzania się ideologii marksistowskiej, czy jest to raczej rozwój i kontynuacja starych trendów, od dziesięcioleci obecnych na tym kontynencie? Czy mamy do czynienia z realizacją starej idei konwergencji, łączenia dwóch zantagonizowanych systemów, kapitalizmu i socjalizmu, w jeden nowy model funkcjonowania państwa i społeczeństwa, czy może ze zjawiskiem o zupełnie odmiennym charakterze? 4. Jakie będą konsekwencje rozwoju gospodarczego i wojskowego komunistycznych Chin? 5. Już wkrótce będzie miała miejsce 90 rocznica rewolucji bolszewickiej w Rosji. Niezależnie od oceny wpływu tamtych wydarzeń na losy świata w XX wieku, funkcjonują przynajmniej dwa przeciwstawne poglądy na temat idei bolszewickiej, jej teraźniejszości i przyszłości. Pierwszy z nich, zdecydowanie bardziej rozpowszechniony, stwierdza, że komunizm to przeżytek, zepchnięty do lamusa historii. Drugi stara się udowodnić, że rola komunizmu jako ideologii i jako praktyki politycznej jeszcze się nie zakończyła. Który z tych poglądów jest bardziej uprawniony? 6. Najwybitniejszy polski antykomunista, Józef Mackiewicz, pisał w 1962 roku: Wielka jest zdolność rezygnacji i przystosowania do warunków, właściwa naturze ludzkiej. Ale żaden realizm nie powinien pozbawiać ludzi poczucia wyobraźni, gdyż przestanie być realizmem. Porównanie zaś obyczajów świata z roku 1912 z obyczajami dziś, daje nam dopiero niejaką możność, choć oczywiście nie w zarysach konkretnych, wyobrazić sobie do jakiego układu rzeczy ludzie będą mogli być jeszcze zmuszeni 'rozsądnie' się przystosować, w roku 2012! Jaki jest Pana punkt widzenia na tak postawioną kwestię? Jaki kształt przybierze świat w roku 2012? |
Jacek Szczyrba  |
| Czerwoni na szóstej! Wydanie II
Wydanie zawiera fragmenty Dzienników George’a Racey’a Jordana. |
Jacek Szczyrba  |
| Punkt Langrange`a. Powieść. |
H |
| 1946. Powieść. |
| Józef Mackiewicz |
| The Triumph of Provocation |
| Michał Bąkowski |
| Votum separatum |
| Dariusz Rohnka |
| Szkice o Józefie Mackiewiczu |
| Jeff Nyquist |
| Origins of the Fourth World War |
Panie Dariuszu,
postawił Pan pytania zasadnicze, ale gdzie szukać odpowiedzi? Wiem tylko tyle (choć czasami wydaje się, że to “aż tyle”), gdzie ich nie szukać. Nic poza tym.
Panie Marku,
Byłoby mi znacznie łatwiej, gdyby określił Pan o jakie pytanie chodzi. Postawiłem ich tu pewnie kilka.
Dlaczego Kaczorowski i Sokolnicki przekazali insygnia, uprawnienia Bolkowi?
Gdzie się podziali antykomuniści? Co się stało z działaczami SW, LDPN, KPN, że zaakceptowali “okrągły stół”? Dlaczego tak bardzo pragnęli wyjść z mysiej dziury? itp. itd.
A może nigdy antykomunistami nie byli?
Szanowni Panowie,
Jeśli chodzi o LDP”N” czy SW – te organizacje nie zaakceptowały okrągłego stołu. Oni (przynajmniej najbardziej znane osoby – jak choćby Chmielowska, Morawiecki czy Targalski) przyjęli do wiadomości dany fakt i wychodzą z założenia, że należy bić się o swoje nawet na ringu, którego zarówno parametry jak i sędziowie są wyznaczeni przez – UBkistan, struktury ukryte (jak zwał, tak zwał). Problem – czy taka strategia jest słuszna i skuteczna? Kilka komentarzy temu pisałem, że nie. Od dawna jestem przekonany, że jedyną możliwością obalenia II PRL jest przewrót wojskowy i co najmniej 10 lat rządów wojskowych (ze względu na charakter współczesnego WP – rządy organizacji paramilitarnej). Niestety – Olszewski to nie Pinochet, Lech Kaczyński to nie Salazar, a Jarosław to nie Franco 🙁
Najlepiej byłoby, gdyby wypowiedział się tu ktoś bezpośrednio zainteresowany, a nie jakiś ledwie ćwierćwieczny gówniarz.
Panie Marku,
Wie Pan, że mogę jedynie domniemywać. Najbardziej prawdopodobna wydaje mi się teza, że po prostu bali się przeoczyć jedyną okazję na pozbycie się kłopotu (jeśli idzie o prezydentów). Domyślam się, że podobne motywy kierowały działaniami panów z sw czy ldpnu.
Dla mnie to była i jest kliniczna schizofrenia. Nie wiem co sobie myśleli panowie prezydenci, lokalni nasi działacze wiedzieli doskonale w jakie bagno wdeptują.
Czy byli czy nie antykomunistami? Ja bym im tego miana nie odmawiał. Ot po prostu, uwiarygadniając prowokację, przeszli na stronę wroga.
Panie Ryszardzie,
Zrelacjonował Pan dokładnie sposób argumentacji tych osób. Problem w tym czy rzeczywiście mogli tak myśleć. Osobiście miałbym nieco więcej szacunku dla ich inteligencji. Mówiąc wprost – to aż nadto bezrozumne.
Jeśli idzie o zamach wojskowy, obawiam się, przeoczył Pan czynnik nie najmniej istotny – do takiej operacji potrzebne jest… wojsko.
Panie Ryszardzie,
odpowiem Panu historią z życia wziętą. Miałem kiedyś kolegę śp. Macieja Frankiewicza, założyciela Oddziału SW w Poznaniu i najaktywniejszego działacza SW w tym mieście. Ideowy antykomunista, odważny, człowiek-skała. Zgarniali Go, tłukli, a On po chwili pojawiał się z ulotami na zadymie. W 1989 r. byłem „ledwie ćwierćinteligentnym gówniarzem”, podziwiałem Go i wierzyłem bezgranicznie, że pogonimy z Poznania i z Polski czerwoną hołotę, wraz z Bolkami i innymi pseudoopozycjonistami. Gdy w Magdalence lała się wóda my uprawialiśmy różne uliczne dyscypliny sportowe.
W 1998 r. Maciej został wiceprezydentem Poznania. A oto fragment wywiadu, jaki Pan wiceprezydent udzielił wybiórczej na początku roku bieżącego:
“A gdy w kwietniu 1989 r. ogłoszono, że będą częściowo wolne wybory czy dostęp opozycji do mediów, to co pan pomyślał? Że mówienie o kolaboracji było błędem?
– Stanęliśmy przed dylematem. I formalnie – podkreślam formalnie – nadal Okrągły Stół bojkotowaliśmy. Ale w praktyce, w Poznaniu, Solidarność Walcząca robiła, co mogła, żeby opozycja wybory czerwcowe wygrała. Zaangażowaliśmy w to wszystkie siły. Myśleliśmy tak: skoro te wybory już są, to niech Solidarność je wygra.
To skomplikowane: byliście za i przeciw. Jak pan na to patrzy po latach?
– Z perspektywy czasu uważam, że Okrągły Stół zakończył się absolutnym sukcesem. Bo do czego by doszło, gdyby nie ustalenia, które przy nim wypracowano? Może władza sama by upadła, a opozycji udałoby się od razu rozliczyć i nie dopuścić do uwłaszczenia nomenklatury. Ale co, jeśli nie? Tysiące młodych wyszłyby z karabinami na ulice?”
Świeć Panie nad Duszą Macieja, ale uchowaj od takich sukcesów (absolutnych).
Panie Dariuszu,
“kliniczna schizofrenia” – trafne określenie tego zjawiska. Jak to JM powiadał: nie można równocześnie obalać i ulepszać. A radykalizm prezentowany przez “ulepszaczy” zawsze prowadził na manowce. Prowadził i zaprowadził…
Panie Marku,
Przykład z Maciejem Frankiewiczem jest wyjątkowo trafny. Także czytałem tę jego wypowiedź – wydała mi się bardzo charakterystyczna, a jednocześnie bardzo niepasująca do jego bojowej przeszłości.
Cały dowcip w tym, że oni doskonale wiedzieli, że tego czegoś ulepszyć się nie da, tym bardziej obalić poprzez włączenie się do szeregu. Nie wierzę, aby mogli liczyć, że uda im się cośkolwiek uszczknąć politycznie przez ową afiliację.
Pogrzebali kilka lat pracy i tyle.
Drogi Panie Ryszardzie,
Marilyn Monroe wypowiada taką, dającą do myślenia sentencję, w filmie “Some Like It Hot”:
“Quarter of a century – makes a girl think.”
Sądzę, że w tym wypadku można brać przykład z Sugar Kowalczyk.
Darek,
“Pogrzebali kilka lat pracy i tyle”? Mnie na taką pracę szkoda nawet ręką machnąć. “Mnie na to, Guciu, pluć. Mnie pluć!”
Michał,
A cóż innego oznacza owe “i tyle”?
A poważniej, nie w kategorii jakiegoś tam trwałego dorobku (którego nie ma), ale w kategorii chwilowego otwarcia oczu, przebudzenia – to jednak było coś, te kilka lat 80-tych – może nie do samego końca, ale jednak zrozumiano z kim i o co toczy się walka (no, waleczka). A fakt, że spłynęło jak, nie przymierzając, z gęsiego kupra.