Hitler Putina
Dlaczego Putin i jego kumple nie woleli kupić Krymu od Ukrainy – dziesięć centów za akr, jak Amerykanie kiedyś kupili Alaskę od cara Aleksandra II – raczej niż rozpocząć nieporadną i hałaśliwą wojnę partyzancką, której wynik propagandowy był z góry do przewidzenia? Odpowiedź, jak sądzę – utajona, zakamuflowana i oczekująca na lepsze czasy – leży oddalona o tysiące mil w pustynnych piaskach Bliskiego Wschodu.
Odkąd Putin zadeklarował, w mowie wygłoszonej jeszcze zanim został rosyjskim „prezydentem”, że „Rosja będzie dla Zachodu tarczą, chroniącą przed muzułmańskim zagrożeniem”, utrzymywałem, że „muzułmański” terroryzm jest plotką rozpuszczaną przez rosyjskie służby specjalne, a także – na ile ich cele przystają do siebie wzajem – przez CIA. Putin miał na myśli, nie muszę dodawać, że Rosja będzie sponsorować „muzułmańskie” ataki na Zachód do czasu, aż demokracje zachodnie będą gotowe przehandlować swą wolność w zamian za bezpieczeństwo. I tak ISIS jest, moim zdaniem, tylko ostatnim w długiej serii straszaków wyhodowanych przez Kreml, jak homunculus w laboratorium szaleńca.
Celem tego felietonu nie jest przytaczanie dowodów, ale zachęcenie do niezależnego wyciągania wniosków. Zastanówmy się, jak bardzo podobna jest geopolityczna strategia Putina do strategii Stalina, który pomógł w inkubacji nazistów w Niemczech weimarskich, jako ajatollachów, mułłów i kalifów owych czasów. Stalin kalkulował, że kiedy Hitler przerazi Zachód wystarczająco, to żaden zachodni polityk nie odważy się protestować przeciw czołgom armii czerwonej oczyszczającym kontynent europejski z nazistowskiego zła. Na szczęście dla nas, Hitler uprzedził Stalina i, kiedy wojna dobiegła końca, amerykańscy żołnierze byli obecni w Berlinie, by bronić Europy zachodniej przed rosyjskimi wyzwolicielami.
Tym razem nie ma amerykańskich sił na Bilskim Wschodzie, gdzie ISIS jest teraz Hitlerem Putina. W ubiegłym tygodniu gazety wypełnione były sprawozdaniami na temat tysięcy sługusów ISIS, przybywających do Europy jako uchodźcy, by wysadzać w powietrze kościoły, szkoły i budynki rządowe. W tym tygodniu raporty mówią o rosyjskim sprzęcie wojennym i rosyjskich żołnierzach napływających do Syrii, by walczyć z „muzułmańskim” ekstremizmem w XXI-wiecznej parodii krucjaty. A w przyszłym tygodniu, 28 września, Putin przemówi do Narodów Zjednoczonych, urbi et orbi, aby podzielić się z całym postępowym chrześcijaństwem wizją siebie samego jako nowego Świętego Jerzego.
Jeżeli rosyjska broń i żołnierze będą dalej płynąć do Syrii, to co, albo kto, zdoła powstrzymać Putina przed zajęciem całego Bliskiego Wschodu, dokładnie tak samo jak Stalin miał nadzieję zagarnąć całą Europę? Widziany w takim świetle, Krym jest mydleniem oczu. Putin nie zamierza wydębić zgody Zachodu na aneksję Krymu w zamian za rosyjską pomoc w poskromieniu „muzułmańskiego” zagrożenia. Pragnie natomiast, by Zachód wierzył, że napsociwszy na własnym podwórku, chce zrobić dobry uczynek na podwórku Zachodu. Odpust zupełny, taki jaki obiecywano wczesnym Krzyżowcom, oto czego oczekuje Putin za swoje zbrojne peregrinatio in terram sanctam. A kiedy już rosyjskie czołgi będą na miejscu i bazy wojskowe rozmieszczone będą na mapie Bliskiego Wschodu, powtarzam, nic nie będzie stało między usprawiedliwieniem Kremla i pełną kontrolą nad Ziemią Świętą.
Globalny monopol naftowy dla Rosji będzie najbardziej trywialnym spośród strategicznych konsekwencji, jeżeli wydarzenia potoczą się tak, jak to opisałem powyżej. Rzecz jasna, wiele może się zdarzyć między ustami a brzegiem pucharu. Ale obawiam się, że – odkąd Stalin został ugłaskany w Jałcie przy pomocy ochłapu środkowej części Europy, którą za jego namową Zachód uznał za „Wschodnią” – geopolityczna strategia Zachodu jest niczym więcej niż ślepą wiarą w mądrość i siłę tego angielskiego porzekadła.
_______
©Copyright Andrei Navrozov and The Fleming Foundation